ნეტგაზეთი | გია ვოლსკი: ევროპაზე უარყოფითი ინფორმაციის გავრცელება კონსპირაციულ გეგმასთანაა კავშირში გია ვოლსკი: ევროპაზე უარყოფითი ინფორმაციის გავრცელება კონსპირაციულ გეგმასთანაა კავშირში – Netgazeti

გია ვოლსკი: ევროპაზე უარყოფითი ინფორმაციის გავრცელება კონსპირაციულ გეგმასთანაა კავშირში

“სრული პასუხისმგებლობით გეუბნებით, რომ ევროპასთან დაკავშირებით უარყოფითი ინფორმაციის გავრცელება ჩვეულებრივი ამბავი არ არის.. ჩემი აზრით, მნიშვნელოვანწილად ეს კონსპირაციულ გეგმებთან არის დაკავშირებული”, – აცხადებს საპარლამენტო უმრავლესობის ერთ–ერთი ლიდერი, ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის დროებითი საპარლამენტო კომისიის თავმჯდომარე გია ვოლსკი, რომელსაც “ნეტგაზეთი” ევროპასა და ევროინტეგრაციაზე ესაუბრა.

თუ გახსოვთ, როდის იმოგზაურეთ პირველად ევროპაში და რა იყო თქვენი პირველი შთაბეჭდილება?


პირველად საბჭოთა კავშირის პერიოდში ვიმოგზაურე ევროპის მიმართულებით. ბულგარეთში ვიყავი, ცოლი ახალი მოყვანილი მყავდა, შემდეგ პოლონეთში და ა.შ. მაშინ არ იყო ასეთი შესაძლებლობა. დღეს ახალგაზრდებს ვერც წარმოუდგენიათ, რომ იყო დრო, როდესაც ე.წ. მოძმე სოციალისტურ რესპუბლიკებში სიარულიც კი სერიოზულ პრობლემასთან იყო დაკავშრებული. საქართველოში ნაკლებად იყო ეს პრობლემა. ქართული ტურისტული ჯგუფები ყოველთვის გამოირჩეოდნენ ევროპაში თავისუფალი სიარულით ქუჩებში, თავისუფალი საუბრით, საბჭოთა ტურისტებს არასდროს გავდნენ ამ თვალსაზრისით. იმ პერიოდში ევროპაშიც უკვე იცოდნენ, სად იყო გეოგრაფიულად საქართელო. თუ მოგზაურობაზე იყო საუბარი, თუნდაც სოციალისტური ქვეყნების ბანაკიდან, რასაკვირველია, საქართველოს ირჩევდნენ ბევრი მიზეზის გამო. საბჭოთა პერიოდის განმავლობაში ბალტიისპირეთის ქვეყნებშიც, განსაკუთრებით ესტონეთში მოგზაურობა ევროპასთან დაახლოების შესაძლებლობად ითვლებოდა. ასე რომ, ევროპის მიმართ მიდრეკილება, ევროპასთან ურთიერთობისკენ სწრაფვა ჩადებულია, არ მინდა ვთქვა, გენეტიკურ კოდში, რადგან ეს უნიკალური კოდია, თუმცა ის დაკავშირებულია ისეთ ფასეულობებთან, რომელიც თავისი ხასიათით ქართველს აახლოებს იმასთან, რაც 70–წლიანი საბჭოთა პერიოდის დროს წაგვერთვა და რაც ადვილად აღსადგენი გახდა. ტყუილად არ მომიყვანია მაგალითი საბჭოთა პერიოდის, ჩემი თაობის ახალგაზრდების მოქმედებაზე და საქციელზე.


რომელ წელს იყავით ბულგარეთში?


ბაბუაჩემის ბაბუის მამა აქ პოლონეთიდან გადმოასახლეს, როცა 1820-30-იან წლებში აჯანყებები მიმდინარეობდა პოლონეთში. ჩემი წინაპრები კრაკოვიდან არიან, მაგრამ მე არასდროს მიგრძვნია შიგნით თავი რაღაც პოლონური… ჩემი დამოკიდებულება განისაზღვრება არა გენეტიკური კოდიდან, არამედ ფსიქოლოგიური დამოკიდებულებიდან.

 

პირველად როცა ვიმოგზაურე, 21 წლის ვიყავი და შევამჩნიე, რომ სხვა ქვეყანაში ვარ, სადაც ზღვის ნაპირზე დასასვენებლად ჩამოდიან დასავლეთ ევროპიდანაც, აღმოსავლეთ ევროპიდანაც იყო ხალხი, მაგრამ გარემო, მომსახურების დონე, წესრიგი, გაცილებით სხვაა და სხვა სტანდარტების სამყაროში ხვდები, სადაც არავითარი სურვილი არ გიჩნდება, რომ… გაგიკვირდებათ, მაგრამ იგივე გადაფურთხება, სიგარეტის ნამწვის დაგდება, მაგალითად, აეროპორტის შენობაში ჩვეულებრივი ამბავი იყო საქართველოში. ან ავიღოთ ტუალეტის მოუწესრიგებლობა, სიბინძურე რესტორნის ხელსაბანში… ეს საქართველოს სინამდვილეში ურთიერთობებით, რაღაც ტრადიციებით, თუნდაც სიმღერით, თამადობით იყო გადაფარული. მე ამ ტრადიციის კარგ ნაწილზე ვსაუბრობ და არა დამახინჯებულზე, ადამიანს ნებისმიერი ლამაზი ტრადიცია შეუძლია დაამახინჯოს.

 

ასე რომ, რასაც ახლა ვამბობ, ამის განსხვავება იქ ძალიან იგრძნობოდა. ახალგაზრდობაში, სადღაც 25 წლამდე რამდენჯერმე ვიყავი ჩეხოსლოვაკიაში, პოლონეთში, ბულგარეთში.

 

დღეის მდგომარეობით სულ ევროპის რამდენ ქვეყანაში ხართ ნამყოფი?

 

ხანდახან მავიწყდება ხოლმე: ბრიუსელში ვიყავი თუ სტრასბურგში, აღარ მახსოვს. თითქოს ჩვეულებრივი ამბავი გახდა, მაგრამ ძირითადად სამსახურებრივად ვარ ნამყოფი, დასასვენებლად სხვაგან: ამერიკაში, დომენიკის კუნძულზე, მექსიკაში ვარ ნამყოფი. დიდი გეოგრაფია არ მაქვს, მართალი გითხრათ, თუმცა გაცილებით მეტი, ვიდრე წარმოიდგენთ.

გია ვოლსკი
გია ვოლსკი

 

ბატონო გია, თქვენ ტრადიციებზე ისაუბრეთ და ბევრი მოსაზრება არსებობს საქართველოში, რომელსაც შეგვიძლია სტერეოტიპებიც დავარქვათ: თითქოს გარკვეული ქართული ღირებულებების, ტრადიციების ინტეგრირება ვერ მოხდება ევროპულ ოჯახში. რა შეგიძლიათ უთხრათ იმ ადამიანებს, ვისაც ამის სჯერა?


დიახ, სტერეოტიპი შეიძლება დაერქვას ამას. ეს სამწუხაროა. ჩვენი რეალობა საქართველოში, სამწუხაროდ, ძალიან, ზედმეტად არის მიბმული პოლიტიკაზე და პოლიტიკურ სპეკულაციებზე. მე სრული პასუხისმგებლობით გეუბნებით, რომ ევროპასთან დაკავშირებით უარყოფითი ინფორმაციის გავრცელება, რაღაც სტერეოტიპები, რომ იქ სექსუალური აღვირახსნილობის ბუდეში მიგვათრეენ და რომ სოდომის ცოდვასთან გაიგივებულია ევროპა – ეს არ არის ჩვეულებრივი ამბავი. ჩემი აზრით, მნიშვნელოვანწილად ეს კონსპირაციულ გეგმებთან არის დაკავშირებული გარკვეული პოლიტიკური გავლენის მოპოვების მიზნით.

 

მე აშშ-ში ვცხოვრობდი ძალიან დიდხანს, სამსახურებრივად მომიწია. ევროპაც განსხვავდება ამერიკისგან. ევროპაში უფრო დამკვვიდრებულია ტრადიციები. ევროპის მიმართ შეფასება ხშირ შემთხვევაში რაღაც პოლიტკური კონიუნქტურიდან გამომდინარე კეთდება და სწორედ იმ სტერეოტიპულ შეხედულებებს იყენებენ, რომლებიც საზოგადოების გარკვეულ გუნდში არსებობს.

 

მთავარი, რაც მინდა ვთქვა: საქართევლოს გააჩნია თვითმყოფადობა, რომელიც არც ერთ შემთხვვეაში არ სცილდება ევროპულ სტანდარტს. საქართველოს აქვს თავისი განუმეორებელი თვითმყოფადობა, თუნდაც ევროპისთვის და თუნდაც გლობალიზაციის მიმდინარე პროცესისთვის თავისი კულტურით, ტრადიციით, ცოდნით,  ხასიათის მანერით, საუბრის მანერით, ყველაფრით საქართველო არის შემავსებელი იმ დიდი კულტურისა, რასაც მსოფლიო კულტურა ჰქვია. ევროპაში ჩვენი ადგილი განისაზღვრება და მტკიცეა ამ ფასეულობების გათვალისწინებით. ვიღაცას უნდა დანერგოს მოსაზრება, რომ თითქოს ევროპა ეწინააღმდეგება ასეთ მიდგომებს, პატივისცემას, იგივე ქედის მოხრას ეკლესიის წინაშე, ეს მოწიწება ჩვენი ისტორიული ფასეულობაა, თუნდაც მუსლიმების მიმართ, თუნდაც იუდეველების მიმართ დამოკიდებულება. ეს ის უნიკალური თვისებები და ისეთი დანატოვარია, რომელსაც არა თუ ვერ შეგეცილება ვერავინ, არამედ არც არავინ ცდილობს, რომ შეგეცილოს, პირიქით, შეიძლება შენგან ბევრი რამე ისწავლონ..

 

თქვენ ამბობდით, რომ კონსპირაციაა და ვიღაც შეგნებულად ცდილობს. ხომ არ დაასახელებდით – ვინ?

 

არ მინდა, რატომ დავასახელო?

 

რუსეთი?

რატომაც არა. გარდა ამისა, იმდენად მრავალფეროვანია ეს პოლიტიკურ–სადაზვერვო კონსპირაცია, რომ დეტალურად მის ჩამოყალიბებას დიდი სპეციალისტი დასჭირდება. მაგალითად, ყველაზე დიდი პატრიოტი გგონია ვიღაც და შეიძლება სწორედ ის აღმოჩნდეს ადამიანი, ვინც დროშის ფრიალის ფონზე მღვდელი გაპონივით არასწორი მიმართულებით გაგიძღვება. მეორე, შეიძლება სიმართლე დადო ზედაპირზე, მაგრამ ამ სიმართლით მანიპულირება ისე მოახდინო, რომ მის გარშემო შეკრებილი ხალხი გაინტერესებდეს, შემდეგ კი არასწორი მიმართულება მისცე. როდესაც ასე ვლაპარაკობთ, ძალიან ფილოსოფიურ და მრავალკომპონენტიან ფაქტორებზე გადავდივართ, რაც აბნევს მკითხველს, ამიტომ ასე უნდა ვილაპარაკოთ: საქართველო მიმზიდველი და უნიკალურია თავისი ტრადიციული თვისებებით. ამ ტრადიციულ თვისებებს არათუ ვინმე შეეცილება, არამედ პირიქით, თვითონ შეიძლება ისწავლონ, აითვისონ და საქართველოს დაახლოებით ევროპული კულტურაც გამდიდრდეს. თუმცა ჩვენ ძალიან ბევრი გვაქვს იქიდან ასაღები და სასწავლი.

 

თქვენი კი საუბრობდით ეკლესიისადმი მოწიწების თემაზე, მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ ხშირად სწორედ ეკლესიის გარკვეული წარმომადგენლები არიან ხოლმე ევროინტეგრაციის მოწინააღმდეგენი.

 

არიან, მერე რა?! ევროპაშიც არიან გლობალიზაციის მოწინააღმდეგენი, ინდუსტრიის მოწინააღმდეგენი, ახლა სოციალისტური იდეა ძალიან პოპულარულია.

 

ის, რაც მე ვთქვი, პრობლემა არ არის, თქვენი აზრით?

 

სწორედ ის არის ევროპულობა, რომ ადამიანს განათლებით და არა ჯოხით ელაპარაკო. ეგ არის ჩვენი უბედურება. ვითომდა ევროპული ფასეულობების მქონე ადამიანებმა მოაწყვეს შარშან, 19 აპრილს მიტინგი, რეალურად ეს კი არ იყო მთავარი მიზეზი, არამედ ის, რომ ბევრი ხალხი შეეკრიბათ და თავისი მომხრეები გადაეთვალა ნაცმოძრაობას. ახლა, 13 აპრილს მშვენიერი აქცია–კონცერტი ჩატარდა სამოქალაქო პლატფომრის მიერ ევროპის მოედანზე, მაგრამ უყურეთ, ამას წინ უძღვოდა სხვა მიტინგი მთავრობის კანცელარიასთან სახელწოდებით – “არა კოლაბორაციონიზმს”.  აქ უკვე იგრძნობა ნაციონალური მოძრაობის სურვილი, რომ ეს საკითხი ასე წარმოაჩინოს: აი, იქით კოლაბორაციონიზმთან გვაქვს საქმე, ხოლო ის ადამიანები, ვინც ევროპის მოედანზე მივიდნენ, მასთან დაპირისპირებული გუნდია. ამ ორ სიუჟეტს ერთმანეთს თუ მიაბამ, ჩანს, რომ ვიღაცა ამის ასეთი ფორმით წარმოჩენას ცდილობს. მთავარი შეკითხვა უნდა დაისვას აქ: რატომ? ვის ინტერესებშია ეს? ყველამ კარგად იცის, რომ ევროკავშირთან ასოცირების ტექსტის 80 პროცენტი ნაცმოძრაობამ შეათანხმა, მაგრამ ტექსტის უკან ქმედებებია საჭირო, შენ არა მარტო ტექსტს ათანხმებ, არამედ ადამიანებს პოლიციის ხელჯოხით არ აუპატიურებ. აი, ეს არის მთავარი ფილოსოფია და როცა ევროპის ნაწილი იქნები, ამ ფილოსოფიას ზარალს ვეღარავინ მიაყენებს. ამაშია საქმე.


ადამიანი, სასულიერო პირი იქნება, მუშა, ათესტი, გლეხი თუ სხვა ნიშნით განსხვავებული, თუნდაც სექსის მიმართ დამოკიდებულებით, ის თავისუფლებებით უნდა იყოს უზრუნველყოფილი. ჩვენი ქვეყანა საკმაოდ მოწყვლადია გავლენების მიმართ. ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია შავი თეთრად წარმოგიჩინოს თუკი ამის სტრატეგიას დაგეგმავს და განახორციელებს. მე მეჩვენება, რომ რუსეთმა თავისი აგრესიის განხორციელება და ოკუპაცია სწორედ კონსპირაციული გეგმით შეძლო, სადაც ქართველებიც მონაწილეობდნენ, ზოგი – ნებით, ზოგი – უნებლიედ. როგორც კი ამ თემაზე იწყებ საუბარს, იმ წუთში გეუბნებიან, რომ აი, სწორედ ეს არის რუსეთის მოსაზრება, რომ შენ ასე ილაპარაკო… ანუ სიმართლეზე საუბარი აქაც გარკვეულ ბრალდებასთან არის დაკავშირებული, ევროპაში ეს ასე არ არის. ევროპის უმთავრესი ფასეულობა გამოხატვის თავსიუფლებაა. საზოგადოება წყვეტს, რომელი გუნდი სად უნდა იდგეს პოლიტიკურ იერარქიაში. იმ მოძღვარს თუ მღვდელს ჰყავს თავისი მრევლი, მაგრამ არ დაიჯეროთ, რომ მრევლის მთელი შემადგენლობა ითვალისწინებს მოძღვრის პოლიტიკურ შეხედულებას. მღვდელი შუამავალია ადამიანსა და ზეციურ სამყაროს შორის, მე მართლმადიდებელი ვარ, მაგრამ ცუდი მრევლი ვარ, ვინაიდან არ ვასრულებს რაღაც წესებს, აი, ამის გულისთვის, რომ მოვიდნენ და დამსაჯონ, ეს იქნება უსამართლობა. უსამართლობას კი საქართველო არასდროს დაუშვებს. საზოგადოება უსამართლობას არ უნდა უშვებდეს მისი წევრის მიმართ, რა შეხედულებაც არ უნდა ჰქონდეს მას.


ავიღოთ სასამართლო, სასამართლო უფლის მიერ დაშვებული ინსტიტუტია?! ბევრი შეკითხვები არსებობს თეისტურ და ათეისტურ თემებთან დაკავშირებით. მთავარი, რაც ევროპელს მოეთხოვება, ეს არის სამართლიანობა, ტოლერანტობა და მოწინააღმდეგის განათლებით ძლევა.


ბატონო გია, ცნობილია საქართველოს ხელისუფლების განცხადებები იმის თაობაზე, რომ ევროკავშირთან ასოცირების შეთანხმების ბენეფიტებით სარგებლობა ცხინვალსა და აფხაზეთში მცხოვრებ ადამიანებსაც შეეძლებათ, თუმცა ეს პრაქტიკაში როგორ მოხდება, ცოტა რთული წარმოსადგენია, თქვენ როგორ უყურებთ ამ შესაძლებლბას?

სამხრეთ ოსეთშიც და აფხაზეთშიც ისეთივე ადამიანები ცხოვრობენ, როგორიც აქ. სამხრეთ ოსეთს გაცილებით მეტი საშუალება ჰქონდა. მე ვმუშაობდი სახელმწიფო მინისტრის მოადგილის თანამდებობაზე და სწორედ ეს იყო ჩვენი ახალი სიტყვა 2004 წელს, რომელსაც შემდგომში სააკაშვილი დაუპირისპირდა. ეს ახალი სიტყვა ერთობლივ ეკონომიკურ პროექტებს, ინტეგრაციას, ნდობის ატმოსფეროს ჩამოყალიბებას გულისხმობდა. ერგნეთის ბაზრობის პროექტიც იყო მზად, მშვენიერი პროექტები გააკეთეს ქართველებმა და ოსებმა… კეთილდღეობის პრინციპი – ამ საკითხს თავის კვალს აუცილებლად დაამჩნევს. რუსეთისთვის ძალიან რთული იქნება, რომ ამ პროცესს კონკურენცია გაუწიოს, მაგრამ მე ვიტყოდი, რომ არანაკლებ ძნელი იქნება ჩვენთვისაც. ნუ გვგონია, რომ ჩვენი ევროპასთან დაახლოება ამ საკითხს მექანიკურად გადაწყვეტს – მუშაობა უნდა ამ ყველაფერს. ჩვენი პოლიტიკური ელიტა მუშაობას გადაეჩვია. რასაც მართლა მუშაობა ჰქვია ამ კონფლიქტების მოგვარების თემაზე, არასდროს ყოფილა და რაც ხდებოდა ძირითადად განცხადებებით იყო შემოფარგლული, ეს განცხადებებიც ძირითადად სიძულვილის ენას შეიცავდა და ადამიანს რაც არ უნდა ევროპა და ევრო დაპირდე, როცა სიძულვილით ელაპარაკები და არ უყვარხარ, მისთვის აზრი არ აქვს, შეუერთდები თუ არა ევროპას.

 

იგივე ქართული სინამდვილე ავიღოთ ისევ, ადამიანები, რომლებიც ევროპულ ფასეულობებზე ლაპარაკობენ და ევროპას აქებენ, თავად არიან უკიდურესად არაპოპულარულნი თუნდაც იმ წამების გამო, მწამებლების “გაპრავების” და ბევრი სხვა ფაქტორის გამო, ამ დროს, როცა ის გამოდის რაღაც ფასეულობის “გულშემატკივარი”, სწორედ ის ფასეულობა ზარალდება. მე მგონია, რომ ესეც არ კეთდება გარკვეული ჩანაფიქრის გარეშე. თუკი შენ ცუდ ორგანიზებას უკეთებ ევროპის მხარდამჭერ კონცერტს, ეს იმას ნიშნავს, რომ შენ ევროპას აყენებ ზარალს ქართულ საზოადგოებაში.

 

რომელ ღონისძიებას გულისხმობთ, ევროპის მოედანზე სამოქალაქო სექტორის კონცერტს, თუ აქციას მთავრობის ადამინისტრაციასთან?

 

არა, კონცერტი კარგი იყო… არ შეიძლება, რომ იგივე ევროპულ ფასეულობებზე ლაპარაკობდეს ადამიანი, რომელიც… მეკობრე მეზღვაურების პროფკავშირებზე არ უნდა ლაპარაკობდეს.

 

ეს აქცია–კონცერტი ნაციონალური მოძრაობის მიერ ორგანიზებული არ ყოფილა, იქ იმყოებოდა პრეზიდენტი გიორგი მარგველაშვილი, თქვენი მთავრობის მინისტრებიც…

დიახ, რასაკვირველია, პარლამენტარებიც მივიდნენ…

ნაციონლაური მოძრაობაც მივიდა შემდეგ, მაგრამ ცუდი რა არის ამაში?

 

ცუდი არაფერი არ არის ერთი შეხედვით, მაგრამ… ვინ უფრო ევროპელია – ევროპელობით შეჯიბრებაში გულწრფელობა არ იგრძნობა.

თუნდაც ამ შეჯიბრში რა არის ცუდი?

 

ზოგადად, ცუდი არაფერია. ვინ ამბობს, რომ ცუდია? მაგრამ მე მგონია, რომ ეს ორი ღონისძიება ვიღაცის მიერ რაღაცნაირად… მე არ ვამბობ, რომ NGO-ების მიერ, მაგრამ “არა კოლაბორაციონიზმს” და ამ კონცერტის დაკავშირება ვიღაცას ძალიან უნდოდა ერთმანეთთან. საზოგადოება ძალიან კარგად ხედავს ამას და არჩევნებში ეს გამოჩნდება. ჩემთვის თუნდაც მიუღებელ ფიგურებს შეიძლება გულწრფელად უნდათ ევროპის მხარდაჭერა, მაგრამ პოლიტიკოსების ძალიან დიდ ნაწილი ჩვენი ოპონენტებიდან პოლიტიკურ პორტრეტს იქმნის საზოგადოებაში. როცა საზოგადოებაში არ გაქვს დასაყრდენი პლატფორმა, პოლიტიკურ ნიშას ეძებ და სწორედ ამის ძებნაში გამოძებნეს ეს პორტრეტი. ამაში არაფერი დასაძრახი არ არის. როგორი უნდა იყოს პოლიტიკოსი? ევროპული ფასეულობების მატარებელი, მაგრამ ხშირად, როცა ევროპელ კოლეგებს ერთად ვხვდებით, ისეთი დეზინფორმაცია მესმის ჩვენი ოპონენტებისაგან საქართველოში შექმნილი “რეალობის” შესახებ, ძალიან ეჭვი მეპარება, რომ მათთვის არასასურველი ხელისუფლების პირობებში რაიმე წარმატების დანახვა სურდეთ.

 

დაუჭერთ თუ არა თქვენ ევროკავშირთან ასოცირების შეთანხმების რატიფიცირებას მხარს, როდესაც დოკუმენტი პარლამენტში შემოვა?

 

რასაკვირველია, და მე ვფიქრობ, რომ დეპუტატების უმრავლესობა ასე მოიქცევა.

 


საქართველოსა და ევროკავშირს შორის ასოცირების შეთანხმება უკვე პარაფირებულია და აგვისტოში სავარაუდოდ მხარეები ხელს მოაწერენ, რის შემდეგაც საჭიროა საქართველოს პარლამენტში ამ დოკუმენტის  რატიფიცირება. “ნეტგაზეთმა” გადაწყვიტა შემოგთავაზოთ ინტერვიუების სერია საქართველოს პარლამენტის წევრებთან ევროპისა და ევროკავშირის შესახებ და მათი პერსონალური გამოცდილება და მოსაზრებები გაგიზიაროთ.

ნეტგაზეთის მასალების სხვა გამოცემებში გადაბეჭდვის წესი
დათო ქოქოშვილი