ბატონო გიორგი, როგორ და რა ვითარებაში გადაწყდა თქვენი საპრეზიდენტო კანდიდატად დასახელების საკითხი?
იყო დისკუსიები კოალიციის შიგნით, რომლის დეტალებს, ბუნებრივია, ვერ გავხსნი, იმიტომ, რომ ეს იყო დისკუსიები ჩემსა და ბიძინას შორის, დისკუსიები ჩემსა და კოალიციის წევრებს შორის. მთავარი ამ დისკუსიებში იყო ის, რომ, ბუნებრივია, უნდა ყოფილიყო ბიძინას და კოალიციის მიერ მხარდაჭერილი კანდიდატი და შიგნით შევჯერდით. შიდა პროცესებს ყოველთვის ახლავს დინამიკა, რომელიც პრინციპში შიდა სამზარეულოდ რჩება. რაც შეეხება არგუმენტებს, არგუმენტები იყო სწორედ იქ, რაზეც დღეს ყველაზე მეტად ღელავს ქართული საზოგადოება და რასაც ძალიან ნათლად უსვამს ბიძინა ივანიშვილი ხაზს. ჩვენ გვჭირდება სრულიად ახალი, ევროპული ტიპის პოლიტიკაც და სახელმწიფო მმართველობაც. ეს გულისხმობს ძალთა ბალანსს და გაწონასწორებას. ამაში, ბუნებრივია, უნდა იყვნენ მეტნაკლებად თანაფარდი პოლიტიკური ძალის მქონე ფიგურები და აქ ბიძინა საუბრობდა კიდეც, რომ სამი ძირითადი ფიგურა და არა – ერთი.
ძალიან მნიშვნელოვანია ჩავუკვირდეთ ამ დეტალს, სადაც ლაპარაკი არის არა მესიაზე, ერთზე, რომელსაც შესაძლოა თავისი მოციქულები ჰყავდეს სხვადასხვა მინისტრის სახით, არამედ ლაპარაკი არის ძალთა ბალანსის გაწონასწორებაზე, ევროპულ, ანგლო–საქსურ მოდელზე, რომლითაც თანამედროვე საზოგადოება ფუნქციონირებს, სადაც ლიდერები ერთდროულად ემსახურებიან ქვეყანას და, ამავდროულად, არ ხდება ძალაუფლების უზურპაცია. ეს იყო ერთი მომენტი და ბიძინა ივანიშვილის გეგმა იმასთან დაკავშირებით, რომ აი, ასეთი მმართველობა უნდა შეიქმნას. მეორე მომენტი იყო არგუმენტირებული, რომ აუცილებელია პოლიტიკური პარტიების გაძლიერება და, ბუნებრივია, ამ შემთხვევაში ბიძინამ უნდა მისცეს შესაძლებლობა ამ პოლიტიკურ პარტიებს, რომ გაძლიერდნენ და უნდა ჩამოყალიბდეს არა კიდევ ერთი სახელისუფლო ძალა, არამედ იდეოლოგიური პლურალიზმი, და მესამე არგუმენტი იყო ის, რომ იმისთვის, რომ ქართულმა საზოგადოებამ უბრალოდ ხელოვნურად კი არ მიიღოს თანამედროვე ევროპული ძალთა ბალანსი, როცა ხელისუფლება ერთი ადამიანის ხელში კი არ არის თავმოყრილი, არამედ სხვადასხვა პოლიტიკური ლიდერის ხელში. ამისთვის საჭიროა, რომ ბიძინა იყოს ძალიან აქტიურ მოქალაქე. ამ ერთიანი სქემის ფარგლებში ჩვენ ყველამ ერთად დავინახეთ ამის საჭიროება.
ბატონო გიორგი, იყო საუბარი იმის შესახებ, რომ საპრეზიდენტო კანდიდატად ირაკლი ალასანია განიხილებოდა. იმ სქემაში, რაც თქვენ აღწერეთ, ალასანია არ ჯდებოდა პრეზიდენტის თანამდებობაზე?
ეს არის კონკრეტული ვითარება, კონკრეტული არჩევანი, კონკრეტული შეთანხმება კოალიციური, რომელშიც ირაკლი ალასანია ერთ–ერთი ყველაზე აქტიური მხარდამჭერია ამ ფორმატის, ისევე, როგორც დათო უსუფაშვილი, ზვიად ძიძიგური და სხვები. ეს იყო კოალიციური შეთანხმება. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ეს არ არის მხოლოდ ბიძინას გადაწყვეტილება. ეს არის ბიძინას გადაწყვეტილება, რომელიც იყო თავიდან ბოლომდე, კითხვის ნიშნის გარეშე გაზიარებული. ჩვენ გვქონდა პოლიტსაბჭოს შეკრება, სადაც შევთანხმდით და ერთ საათში გქვონდა უმრავლესობის შეკრება. არცერთგან არავითარი კითხვა არ დასმულა, გარდა ერთისა: იყო ლაპარაკი, რომ უფრო გვიან ხომ არ დავიწყოთ საარჩევნო კამპანიაო. მეტი კითხვა უმრავლესობაში არ დასმულა. რაც შეეხება პოლიტსაბჭოს, იქ საერთოდ არ იყო არავითარი კითხვის ნიშანი.
თქვენ ხართ “ქართული ოცნების” კანდიდატი, პოლიტიკური გუნდის, რომელიც ისედაც ფლობს თითქმის ყველა ცენტრალურ სახელისუფლო ბერკეტს. ამ ფაქტის გათვალისწინებით უფრო საინტერესო ხომ არ არის ამომრჩევლისთვის ამ თანამდებობაზე ის ოპოზიციური კანდიდატები, რომლებიც ხელისუფლების კონტროლის საარჩევნო მესიჯებით არიან შეირაღებულნი და არა ის, ვინც იგივეს სთავაზობს ამომრჩეველს, რასაც მოქმედი ხელისუფლება?
როცა ცენტრალური ხელისუფლების ბერკეტებზე ვსაუბრობთ, მოდით, კონკრეტულად ვთქვათ, რა არის ეს ბერკეტები. ცენტრალური ხელისუფლება შედგება აღმასრულებელი, საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებისაგან. აღმასრულებელი ხელისუფლების ნაწილში ჩვენ ვართ იმგვარ ვითარებაში, როცა ქვეყნის მოქმედი პრეზიდენტი არის რადიკალურ ოპოზიციაში “ქართულ ოცნებასთან”. მეორე მომენტი, სასამართლო შტო არანაირად არ კონტროლდება და არც უნდა გაკონტროლდეს “ქართული ოცნების” მიერ. ასე რომ, ცენტრალურ დონეზე ჩვენ ვლაპარაკობთ მხოლოდ საკანონმდებლო სტრუქტურაში უმრავლესობით და მეორე, აღმასრულებელ დონეზე – მხოლოდ მინისტრთა კაბინეტზე ვსაუბრობთ და არა პრეზიდენტზე. მესამე მომენტი – აპრილში ქალაქ თბილისში ჩატარდა მიტინგი, როგორც ამ მიტინგს ერქვა, ეს იყო ოპოზიციის მიტინგი, რაც ცოტა კომიკური იყო, თუმცა ეს კომიკური კლიშე ეტყობა უნდა განვმარტოთ ხოლმე. მიტინგზე იყო მოქმედი პრეზიდენტი და ქალაქის მოქმედი მერი, იმ ქალაქის, სადაც ეს მიტინგი ტარდებოდა. საინტერესოა, რანაირად იყო ეს ოპოზიციის მიტინგი?! ასეთი ვითარებაა.
რატომ უნდა მომცეს ამომრჩეველმა მე ხმა? აქ არანაირად არ არის საუბარი [ხელისუფლების] კონტროლზე. აქ ჩვენ უნდა დავინახოთ, რომ პრეზიდენტის მთავარი ფუნქცია არის ბალანსი, მაკონტროლებელი და საზედამხედველო ფუნქცია მნიშვნელოვანწილად აქვს პარლამენტს და სხვა სტრუქტურებს. პრეზიდენტის ერთ–ერთი მთავარი ფუნქცია კი არის ბალანსი სახელისუფლო შტოებს შორის. მე არასდროს მითქვამს, რომ ბალანსის წინააღმდეგ მივდივარ, მაგრამ მე ნათლად ვამბობ იმას, რომ როგორც კანდიდატს, მაქვს უდავო უპირატესობა: პირველი, მე ვარ იმ პოლიტიკური ძალის კანდიდატი, რომელმაც შეძლო შეუძლებელი და მშვიდობიანად შეცვლა საქართველოს პოლიტიკის ისტორია – ავტორიტარული რეჟიმიდან დემოკრატიულ თანამედროვე რეჟიმზე. ეს მოხდა ზუსტად ერთი წლის წინ. ეს ჩვენი პოლიტიკური ძალის პირველი დიდი დივიდენდია; მეორე, იმ პოლიტიკური ძალის კანდიდატი ვარ, რომელმაც ბოლო 11 თვის განმავლობაში, ასევე, რადიკალურად შეცვალა ქვეყნის პოლიტიკური წყობა სწორედ დემოკრატიზაციის და საზოგადოებრივი ინტერესების მიმართულებით. ანუ ჩვენი ხელისუფლებაში ყოფნის პირობებში ჯანდაცვის სამინისტროს, განათლების სამინისტროს, სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საქმიანობებით კონცენტრაცია გავაკეთეთ საზოგადოებრივ ინტერესზე. აქვე გამოვყოფ მნიშვნელოვან ცვლილებებს იუსტიციის სამინისტროსა და შს სამინისტროს საქმიანობაში. ორივე შემთხვევაში სახელმწიფო მანქანა, რომელიც დამყარებული იყო ადამიანების ტერორზე და კონტროლზე, გახდა თავიდან ბოლომდე თანამედროვე, რადგან ჩვეულებრივი მოქალაქის ტერორი აღარ ხდება. ჩვენ შევცვალეთ ქვეყნის შიგნით სამართალდამცავი სტრუქტურების ფუნქციონირების წესი და ლოგიკა. ასევე, შევცვალეთ თავისუფალი ბაზრის მოწყობის წესი და ლოგიკა.
ჩვენ რომ შევხედოთ ამ ერთ წელს, დავინახავთ რადიკალურ ცვლილებას საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. აქ აღარ არის ტერორი და სახელმწიფო ზრუნავს მოქალაქეზე. ეს, ჩემი აზრით, არის უდიდესი დივიდენდი, რომლითაც მე გამოვდივარ, როგორც სახელისუფლო კანდიდატი. ჩვენ ვამბობთ, რომ პრეზიდენტი იქნება ხელისუფლების პარტნიორი იმ საქმეებში და რეფორმებში, რომელიც არის ქვეყნისთვის საკეთილდღეო, ხოლო რაც შეეხება დაბალანსებას, ეს რჩება პრეზიდენტის ფუნქციად და მე აბსოლუტურად რეალურად, სწორედ იმიტომ, რომ არც ერთ პოლიტიკურ პარტიას არ ვეკუთვნი, ამ საქმეს მოვემსახურები. დღეს ცოტა კომიკურია, როცა აბსოლუტურად გაბანკროტებული პოლიტიკური იდეოლოგიები სვამენ კითხვის ნიშანს “ქართული ოცნების” წარმატების შესახებ. “ქართულმა ოცნებამ” ერთ წელიწადში საერთოდ ჰავა შეცვალა საქართველოში. ეს უნდა გაგრძელდეს და ეს უნდა იყოს სტაბილური.
თუმცა საუბარი უკვე არის შეუსრულებელ დაპირებებზე…
“ქართული ოცნების” მიმართ შეუსრულებელ დაპირებებზე საუბარი შესაძლებელი იქნება ზუსტად 3 წელიწადში.
ეყოფა 4 წელი მმართველ გუნდს, რომ ყველა ის დაპირება შეასრულოს, რაც 2012 წლის ზაფხულში გასცა?
დაპირებების ძალიან მნიშვნელოვანი ნაწილი შესრულებულია, ჩვენ ვლაპარაკობდით იმაზე, რომ ტერორი აღარ იქნებოდა ქვეყანაში, ეს შესრულებულია, სოციალურად ორიენტირებული ბიუჯეტი – შესრულებულია, თავისუფალი მედია და პოლიტიკური გარემო – ეს შესრულებულია.
დასაქმება, ეკონომიკა?
თავისუფალი ბაზრის პირობებში დასაქმება ტერმინი არსებობს მხოლოდ ეკონომიკური ზრდის კონტექსტში. ჩვენ მართლაც ვამბობთ იმას, რომ საპრეზიდენტო არჩევნების მერე, როდესაც დასტაბილურდება ვითარება, ბევრი საინვესტიციო და ეკონომიკური პროექტის მოლოდინი გვაქვს. ეკონომიკის ზრდას ჩვენ ველით 2014 და 2015 წლებში. როდესაც ბიძინა ივანიშვილი ამ დაპირებებზე საუბრობდა, ის ნათლად აყალიბებდა დინამიკას. მან ნათლად თქვა, რომ 2013 წელი ეკონომიკურად რთული წელიწადი იქნებოდა, მან თქვა, რომ 2014 წელს იქნება წინსვლა, მაგრამ ეს არ იქნება დრამატული და რეალურად ჩვენ ბევრად უკეთეს ეკონომიკას მივიღებთ 2015 წელს. როდესაც დაპირებებზეა საუბარი, ხშირად მხოლოდ წინადადების პირველი ფრაზა ახსოვთ და მძიმის შემდეგ რა ითქვა, ეს აღარავის ახსოვს. არავის უთქვამს, რომ ეკონომიკის აღორძინება მოხდებოდა 2013 წელს. საუბარი იყო, რომ დინამიკა პოზიტიური იქნება 2014 წელს და ბევრად დიდი წარმატება იქნება 2015 წელს. შესაბამისად, მე “ქართულ ოცნებას” დღეს მთელ ნუსხას სიისა არ წარვუდგენდი. როცა დაპირებებზეა ლაპარაკი, სწორია, როცა ამომრჩეველი თავის პოლიტიკურ ძალას სთხოვს გარკვეულ ვალდებულებას, მაგრამ ეს ყოველთვის უნდა გავიაზროთ იმ დინამიკაში, რა დინამიკაშიც ეს დაპირებები გაიცემოდა.
რაც შეეხება სამართლიანობის აღდგენის დეკლარირებულ პროცესს, მის ტემპებთან დაკავშირებითაც არსებობს პრეტენზიები. ბევრ საქმეზე, მათ შორის გახმაურებულზე, გაკეთდა წინასწარი განცხადებები, რომ იქნებოდა გამოძიებული…
დიახ და შეიძლება ითქვას, რომ გამოძიების ნაწილში გამოძიება მიმდინარეობს. ჩვენ გვაქვს ალტერნატივა, რომ ჩავატაროთ ისეთი პოპულისტური კამპანია, როგორიც ჩაატარა 2003–2004 წლებში “ნაციონალურმა მოძრაობამ” და კანონის დარღვევით დავანთოთ კოცონები ქალაქებში და ეს იყოს ძალიან გაპიარებული დასჯები, მაგრამ ასეთი კოცონი და სახელმწიფოს მიერ ჩატარებული ლინჩის წესით დასჯები არყევს სამართლებრივი სახელმწიფოს ფუნდამენტს. რა თქმა უნდა, ჩვენ ამომრჩევლები დაგვიწერდნენ დივიდენდებს ასეთი რამეები რომ ჩაგვეტარებინა, მაგრამ ეს შეარყევდა სამართლებრივი სახელმწიფოს კონცეფციას. სამართლებრივი სახელმწიფო ასე სკრუპულოზურად, ხშირად შეიძლება დროის გაწელვით, არაპიარული ნაბიჯებით შენდება, სადაც ადამიანებს მარტო იმ შემთხვევაში აკავებენ, თუ არის მტკიცებულებები, მარტო მაშინ უსჯიან სასჯელს, როცა ეს მტკიცებულებები მტკიცდება სასამართლოში. მე ვერ ვიტყოდი, რომ სამართლიანობის აღდგენა არის პოპულისტური თემა.
დღეს დაპატიმრებული არიან ძალიან მაღალი თანამდებობის პირები, მათ წარდგენილი აქვთ ბრალი, მაგრამ ჩვენ არ ვაპირებთ სასამართლო გადავაქციოთ რაღაც ლინჩის წესის სტრუქტურად. დღეს იმ ადამიანების იურიდიულად გაწონასწორებულად სამართალში მიცემა, რომლებიც, ასე ვთქვათ, შემჩნეულები არიან დანაშაულის ჩადენაში, პრინციპულია და ყველაზე მნიშვენლოვანია მომავლის თვალსაზრისით, იმისთვის, რომ სტაბილური ქვეყანა შეიქმნას. ეს უნდა მოხდეს სრული პროცედურების დაცვით, სხვანაირად ჩვენ გავიმეორებთ “ნაციონალური მოძრაობის” გზას და ეს იქნებოდა აბსოლუტური კრეტინიზმი, როდესაც თეორიულად კი არა, პრაქტიკულად ვიცით, რომ “ნაციონალური მოძრაობა” სწორედ პიარულმა სამართალმა შეარყია.
საგარეო პოლიტიკურ კურსსაც შევეხოთ, გამორიცხავთ თუ არა იმას, რომ გაპრეზიდენტების შემთხვევაში, მომავალში, გარკვეული საკითხების მიმართ, მათ შორის საგარეო პოლიტიკასთან დაკავშირებით, ხელისუფლების სხვა შტოებისაგან განსხვავებული მოსაზრებები გქონდეთ და როგორი იქნება ასეთ შემთხვევაში თქვენი, როგორც პრეზიდენტის რეაქცია?
ჩვენ ვნახეთ ძალიან საინტერესო დოკუმენტი, რომელიც მაისში მიიღო პარლამენტმა. ეს არის უაღრესად მნიშვნელოვანი, რომ საგარეო პოლიტიკის თვალსაზრისით ჩვენ გვაქვს ძალიან სტაბილური ვექტორი. ამ კონტექსტში მე და ჩემი თანაგუნდელები უბრალოდ ვერბალურად კი არ ვართ შეთანხმებულები, არამედ წინ გვიდევს ერთიანი ხედვა, დოკუმენტალური და ხელმოწერილი. აქედან გამომდინარე, მე ვერანაირ წინააღმდეგობას და დაპირისპირებას მიმდინარე პოლიტიკის სხვა მაფორმირებელ სტრუქტურებთან, როგორიც არის საგარეო უწყება, პრემიერის ოფისი და პარლამენტი, ვერ ვხედავ. თეორიულად რაზე შეიძლება ვიმსჯელო, როცა ერთობლივი დოკუმენტია მიღებული, რომელიც სრულიად ემთხვევა ჩვენს ხედვებს.
რაც შეეხება ევრაზიულ კავშირს, რომელიც ბოლო დროს გახდა აქტუალური საკითხი…
ევრაზიული კავშირი ბუნებაში არ არსებობს.
თუმცა დღეს არსებობს საბაჟო კავშირი და ხელმოწერილი დოკუმენტი, რომლის მიხედვითაც 2015 წელს დაფუძნდება ევრაზიული კავშირი. ალბათ, საქმის კურსში ხართ ბიძინა ივანიშვილის განცხადებასთან დაკავშირებით, შემდეგ იყო ამ თემის აქტუალიზაცია, მაინტერესებს თქვენი პოზიცია, შესაძლებელია თუ არა, რომ ეს კავშირი ოდესმე იყოს საქართველოსთვის საინტერესო?
ბიძინას კომენტარი ევრაზიულ კავშირზე იყო აბსოლუტურად ისეთი, როგორიც უნდა ყოფილიყო თანამედროვე ევროპული, დასავლური ქვეყნის ლიდერის კომენტარი, რომელიც არ არის შეშინებული იმის თქმით, რომ რაღაცის განხილვა შესაძლებელია. ჩვენ ამ შემთხვევაში ვსაუბრობთ “ნაცმოძრაობის” კლიშეთი, რომ რაღაც თემები ისე, გეგონება ჩვენ ვიყოთ რაღაც რუმბა–მუმბას ტომი, იყოს აბსოლუტურად ტაბუირებული. არ შეიძლებოდა რაღაცა სიტყვების ხსენებაც კი, რაც თავისთავად პოლიტიკური დისკუსიის არეალს აღარიბებდა. ბიძინას განცხადება იყო შემდეგი, რომ ამ თემაზე ფიქრი შესაძლებელია. აქ ლაპარაკი არის შემდეგზე: ეს ნიშნავს იმას, რომ ნებისმიერი მომავალი ალიანსების ან კავშირების მიმართ ჩვენ არა უბრალოდ ტოტემის და ტაბუს თვალსაზრისით ვამბობთ, რომ აი, ეს მოგვწონს და ის არა, არამედ ჩვენ ყველა ალიანსს და კავშირს ვიაზრებთ საქართველოსთვის მომგებიანი და საქართველოსთვის წარმატების მომტანი ფენომენის თვალსაზრისით.
ჩვენი სწრაფვა რეალურად არის ორიენტირებული ევროპისკენ. აი, ახლა, რაც მოხდება ვილნიუსში, ეს არის ღრმა და ყოვლისმომცველი ვაჭრობის ხელმოწერა, ეს უბრალოდ რაღაც ღვთიურ დოკუმენტზე ხელმოწერა კი არ არის, რომელიც არაფერს მოგვიტანს და ასეთი ბევრი გვახსოვს საქართველოს ისტორიაში. ჩვენ ევროპაში ინტეგრაციას ვუყურებთ ძალიან რაციონალური, დათვლითი თვალსაზრისით. ჩვენ ევროპაში გაერთიანება მოგვიტანს უზარმაზარ ეკონომიკურ დივიდენდს: პირველი, ღრმა და ყოვლისმომცველი ვაჭრობის ხელშეკრულების ხელმოწერა; მეორე, ეს უკვე არის ასოცირების შეთანხმება. შესაბამისად, ჩვენი პოლიტ–ეკონომიკური ორიენტირი არის სწორედაც რომ ევროპულ პროცესებში ინტეგრაციის მიმართულება, მაგრამ ეს ფენომენი, რომ ყველაფერი ამ კონტექსტში დათვლადია, ეგ არის მნიშვნელოვანი.
ევრაზიულმა კავშირმა რომ უფრო მეტი შემოსავალი მოგვიტანოს, მაშინ რა მოხდება?
ევრაზიულმა კავშირმა თუ მეტი შემოსავალი მოიტანა, სწორედ ეგ არის დასათვლელი, მაგრამ არ მოაქვს ევრაზიულ კავშირს არავითარი…
დავუშვათ ასეთი რამ ბუნებაში…
ბუნებაში თუ დავუშვებთ, შესაბამისად, უნდა ვიაზროვნოთ. ეკონომიკურად ევრაზიულ კავშირს არ მოაქვს მეტი შემოსავალი, ეს ერთი, და მეორე, ევრაზიულ კავშირში გაერთიანება გარკვეულწილად გულისხმობს სხვა პოლიტიკურ პროცესებზე უარის თქმას.
უარის თქმას სავაჭრო შეთანხმებაზე ევროკავშირთან…
მაგაშია საქმე. ის ამას გამორიცხავს და მესამე მომენტი, ევრაზიულ საბაჟო კავშირში განვითარების პოლიტიკური დინამიკა მიდის სწორედ ევრაზიულ კავშირამდე, რაც ეწინააღმდეგება ევროპისკენ სწრაფვას, შესაბამისად, ამ ეტაპზე, როცა ევრაზიულ კავშირს არც მეტი ფული მოქვს და მეტი ვალდებულებები მოაქვს, ნათლად ჩანს, რომ ევრაზიული კავშირი აგებს ევროპასთან.
ანუ თქვენ ამბობთ, რომ პრაგმატულად უყურებთ ამ საკითხს.
აბსოლუტურად. ჩვენთვის ეს პროცესები არის აბსოლუტურად პრაგმატული და ამის შეფასების ძირითადი კრიტერიუმი არის, თუ რას მოუტანს ეს საქართველოს. ამ ეტაპზე, ამ პოლიტიკურ ვითარებაში, ამ რეალობაში, როდესაც ჩვენი ვექტორი არის ევროპისკენ მიმართული თავიდან ბოლომდე, ეკონომიკურადაც იქ [ევროკავშირში] მეტ შესაძლებლობებს ვხედავთ. ევრაზიული კავშირი სხვა შესაძლებლობებს კეტავს, ბუნებრივია, რომ ის თავიდან ბოლომდე აგებს ევროპულ პროცესთან მიმართებაში, პოლიტიკურადაც და ეკონომიკურადაც. თუმცა აქვე მკაფიოდ უნდა ითქვას, რომ ჩვენთვის უაღრესად მნიშვენლოვანია ეკონომიკური ურთიერთობების ინტენსიფიკაცია როგორც რუსეთთან, ისე ევრაზიული კავშირის სხვა წევრებთან.
თუმცა ეს, ალბათ, თითოეულ ამ ქვეყანასთან დამოუკიდებლადაც არის შესაძლებელი, ევრაზიული კავშირის გარეშე?
ამაშია საქმე. ახლა, როდესაც ვაფასებთ ამ ყველაფერს, თუ რას მოუტანს ეს საქართველოს, ჩვენ ვხედავთ, რომ ჩვენ გვინდა ამ ურთიერთობების ინტენსიფიკაცია როგორც რუსეთთან, ასევე სხვა ქვეყნებთან, მაგრამ ეს არ უნდა მოხდეს ევრაზიული კავშირით… ჩვენ დავითვალეთ ევრაზიული კავშირის პოტენციალი, ჩვენ დავითვალეთ ევროპული ინტეგრაციის პოტენციალი, როგორც ეკონომიკური, ასევე, პოლიტიკური და აქ ვხედავთ, რომ ევროპა ბევრად იგებს ამ პროცესებში – ეკონომიკურადაც და პოლიტიკურადაც, მაგრამ კიდევ ერთხელ მინდა ხაზი გავუსვა ამ შეფასების ლოგიკას და არ არის ეს შეფასების ლოგიკა ისეთი, როგორსაც მიჩვეული იყო ჩვენი საზოგადოება წინა ხელისუფლების დროს, როდესაც იყო ტოტემი და ტაბუ. როგორც კი ჩნდება წინადადებები, ჩვენ ამ წინადადებებს ვითვლით და იქიდან გამომდინარე ვაკეთებთ გადაწყვეტილებებს.
ბატონო გიორგი, გამოჩნდებიან ადამიანები, რომლებიც იტყვიან ამას, რომ ევროპა მხოლოდ ეკონომიკური კუთხით არ არის მნიშვნელოვანი, აქ არის დემოკრატიის განვითარება და ა.შ.
დიახ, მე ამას სწორედ ხაზი გავუსვი, რომ აქ არის ეკონომიკური დათვლაც და პოლიტიკური დათვლაც.
ევროკავშირის და ევრაზიული კავშირის გვერდიგვერდ დაყენება, თუნდაც პრაგმატული თვალსაზრისით იყოს ეს, ცოტა სახიფათო ხომ არ არის საქართველოს ევროატლანტიკური ინტეგრაციისთვის?
ვინ დააყენა ეს ერთმანეთის გვერდით?
თქვენ ამბობთ, რომ პრაგმატული თვალსაზრისით დავითვალეთ და ევროკავშირი ჯობნისო…
დიახ.
აქ ხომ არ დევს ასეთი საფრთხე, რომ რუსეთმა საქართველოს უფრო მეტი შესთავაზოს ამ ევრაზიული კავშირით, ვიდრე დღეს, რათა აჯობოს ევროპას, თუნდაც მეტი ეკონომიკური სიკეთე, საუბარი შეიძლება იყოს ტერიტორიებზეც…
მე სწორედ იმიტომ ვაკეთებ ამ დეტალურ ანალიზს, რომ დაგანახოთ, თუ როგორ მიიღება პოლიტიკური გადაწყვეტილებები ამ ხელისუფლებაში. როგორც კი ჩნდება კონკრეტული პოლიტიკური შემოთავაზება, ეს შემოთავაზება ითვლება ყველა კუთხით: ეკონომიკურით, პოლიტიკურით, პოტენციალის თვალსაზრისით, დაცულობის თვალსაზრისით. გეტყვით იმ ძირითად ღირებულებებსაც, რომელიც არსებობს ამ პოტენციალის შეფასებისას. საქართველო აუცილებლად უნდა იყოს დემოკრატიული ქვეყანა, საქართველო აუცილებლად უნდა იყოს ევროკავშირის ნაწილი, ეს არის ძირითადი ვექტორები, აგრეთვე, საქართველო აუცილებლად უნდა გაიმართოს წელში ეკონომიკურად. შესაბამისად, ეს არის ძირითად მიმართულება, რომლითაც ჩვენ ვითვლით ხოლმე წინადადებებს, მაგრამ კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, ჩვენ არ ვამბობთ, რომ უი, რუსეთისგან წინადადება წამოვიდა? – ფუი, ეშმაკს. ჩვენ თვითონ ძალიან დაინტერესებული ვართ რუსეთთან ეკონომიკური ურთიერთობების ინტენსიფიკაციაში. ჩვენ პროაქტიულები ვართ. ჩვენი საგანგებო წარმომადგენლის, ზურაბ აბაშიძის დანიშვნა სწორედ ამას გულისხმობდა, ჩვენ ძალიან გვინდა რუსეთთან ეკონომიკური ურთიერთობები და ამიტომ ყველა ამ დეტალს ვითვლით. ამ დათვლის ნაწილია ის, რომ საქართველო უნდა იყოს ევროპის ნაწილი. მე ამ დეტალებს იმიტომ ვშლი, რომ ხშირად საზოგადოებაში ქართული პოლიტიკური ელიტის რიტორიკა აღიქმება ლოზუნგებად, მაგრამ მე მინდა, რომ საზოგადოებას ნათლად ვაჩვენო და იმიტომ ვშლი ამ შიდა დეტალებს, რომ როდესაც რაიმე პოლიტიკური პროცესის განხილვა ხდება, ჩვენ ლოზუნგების დონეზე არ ვიხილავთ ამას, ჩვენ ვიხილავთ კონკრეტული ღირებულებების და კონკრეტული შესაძლებლობების დონეზე.
მე სხვა რამეს გეკითხებოდით. ეს არის ასე, რაზეც დღეს თქვენ საუბრობთ, რომ ევროპა ჯობნის ევრაზიულ კავშირს, მაგრამ ეს დამოკიდებულება მომავალში შეიძლება თუ არა შეიცვალოს–მეთქი ევრაზიული კავშირის სასარგებლოდ?
ასეთი თეორიული კითხვა… თქვენ მე ახლა მეუბნებით ვარიანტს, თუ, მაგალითად, რუსეთი გახდება ევროკავშირის ნაწილი, რუსეთი გახდება ევროპული ქვეყანა ბოლომდე, მერე რუსეთი გახდება ევროპული დემოკრატიის ნაწილი და, ამავე დროს, თუ რუსეთს ექნება საინტერესო წინადადებები ეკონომიკური, განვიხილავთ თუ არა… ეს ისეთი თეორიული კითხვაა, რომელზედაც რეალური პოლიტიკის კონტექსტში არ გაიცემა პასუხი.
საპრეზიდენტო არჩევნებს დავუბრუნდეთ, მიგაჩნიათ თუ არა, რომ პირველივე ტურში გამარჯვება შესაძლებელია, ეს არის ის, რასაც ბიძინა ივანიშვილი ამბობს, თუმცა სხვა რამეზე მიუთითებს იგივე NDI-ის და IRI–ის მიერ ჩატარებული გამოკითხვები.
NDI-ის და IRI–ის კვლევები არის კამპანიის დაწყებამდე ჩატარებული. მე დარწმუნებული ვარ, რომ პირველივე ტურში გავიმარჯვებ.
ამას შიდა კვლევებზე დაყრდნობით ამბობთ თუ?
დიახ, შიდა კვლევებზე დაყრდნობით და, ფაქტობრივად, საარჩევნო კამპანიის დინამიკაზე დაყრდნობითაც. თუ ვინმე ადევნებს თვალს საარჩევნო კამპანიას, დაინახავდით, რამდენად თვისობრივად ყოვლისმომცველი და გლობალური არის ჩვენი კამპანია, რამდენი ადამიანი გამოდის და როგორი დინამიკა იქმნება, რაც, ჩემი აზრით, ძალიან დამაჯერებელ და წარმატებულ გამარჯვებას მოგვიტანს. მანდ მნიშვნელოვანი არის, რომ საარჩევნო კამპანიის პროცესში ამომრჩეველი არა მარტო მე მეცნობა, როგორც პოლიტიკოსს და რეალურად ხელშესახები ვხდები საზოგადოებისთვის, არამედ კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ასპექტი არის ჩემი საარჩევნო კამპანიის მიმდინარეობისა, რომ მე ამომრჩეველს ვაცნობ ხშირად იმას, რაც პიარულად მათ ნაკლებად იცოდნენ. ვსაუბრობ იმ წარმატებული 11 თვის შესახებ, რომელიც “ქართულ ოცნებას”, როგორც პოლიტიკურ გუნდს ჰქონდა. იმის აქცენტირებას ვაკეთებ, რისი დროც ჩვენ, როგორც მთავარობას, არ გაგვაჩნდა იმიტომ, რომ ვიყავით ჩართული ყოველდღიურ მმართველობით პროცესებში და ეს არის დიდი პლუსი, რადგან ამომრჩეველი ეცნობა არა მარტო იმას, თუ როგორ შევცვალეთ ავტორიტარიზმი დემოკრატიით, არამედ ის ეცნობა იმასაც, თუ რა წარმატებით მუშაობს ეს მთავრობა. ჩემი საარჩევნო კამპანიის თითქმის 50 პროცენტი ლაპარაკი არის იმაზე, რაც ხალხისთვის უკვე გაკეთდა.
თქვენ თქვით, რომ პირველივე ტურში გამარჯვებაში ხართ დარწმუნებული, ეს ერთგვარად გამორიცხავს კითხვას, თუ ვის მიიჩნევთ მთავარ კონკურენტად, მაგრამ მაშინ ასე დაგისვამთ კითხვას, ვინ დაიკავებს მეორე ადგილს, თქვენი აზრით?
არ ვიცი და საიმართლე გითხრათ, ჩემი აზრით, მეორე ადგილის დამკავებლის პოლიტიკური პოტენციალი იმდენად დაბალი იქნება, რომ ის ნაკლებად განსაზღვრავს მომავალ პოლიტიკურ ლანდშაფტს ქვეყანაში. ახლა ასე ვხედავ ყოველ შემთხვევაში.
