რისთვის ჭირდება ევროკავშირთან
თავისუფალი მიმოსვლა
საქართველოს

რას შეცვლის ევროკავშირსა და საქართველოს შორის სავიზო რეჟიმის გაუქმება საქართველოს მოქალაქეებისთვის? რატომ ჭირდება თავისუფალი მიმოსვლა საქართველოს ? გთავაზობთ 6 მოქალაქის კომენტარს:

თუთა ჩხეიძე

ჟურნალისტი, არასამთავრობო ორგანიზაცია “სამართლიანი არჩევნების” პიარის და კომუნიკაციების მენეჯერი, საზოგადოებრივი მაუწყებლის პირველი არხის დილის გადაცემის და რადიო “ფორტუნას” წამყვანი

:

ახლაც მახსოვს ის გზა, რომელიც 1997 წლის იანვარში ათენის აეროპორტიდან სახლამდე გავიარე. თვალს ვერ ვაცილებდი განათებულ ქუჩებს, მოკირწყლულ ასფალტს, გამწვანებულ ქუჩებს, დიდვიტრინიან მაღაზიებს, ლამაზ ავტობუსებს, შუქნიშნებს, ავტომობილებს.

ცოტა ხნის წინ ჩემი მეგობრებისადმი მიწერილი წერილები აღმოვაჩინე რომელიღაც მიტოვებულ უჯრაში. წერილები ფლომასტერით ნახატი გულებით და ტექსტებით - თამოს+ ნინო+ანი+სალომე+ნინო = დაქალებს. ამ წერილებს მაშინ ვწერდი, როცა მე ათენში, ისინი კი თბილისში ცხოვრობდნენ. აქ იყო ჩემი პირველი წერილიც, სადაც ბავშვური აღფრთოვანებით ვყვებოდი ათენზე: იცით, აქ ზამთარში მარწყვიც იყიდება; იცით, რამდენი ფორთოხალია; იცით, აქ ისეთი ლოგინი მაქვს, რომელსაც მიკი მაუსები ახატია; აქ ისეთი ლამაზი მაღაზიებია, იმდენი რამე იყიდება, აქ ხალხს, იცი, რა ფერად-ფერადი ტანსაცმელი აცვია…

მაშინ 13 წლის ვიყავი, თბილისში ციოდა, არ იყო შუქი, არც გათბობა, არც ზამთრის თბილი ფეხსაცმელი და ქურთუკი. ციოდა სკოლაშიც, სადაც გასათბობად ხშირად პარკეტს ვიყენებდით. მახსოვს, როგორ მიხაროდა, თუ შემთხვევით დღის საათებში შუქი მოვიდოდა და რომელიმე ფილმს ვნახავდი.

უბანში, სადაც მე ვცხოვრობდი, ან რეპს უსმენდნენ, ანუ 2pac-ს და სნუპს, ან ნირვანას და მეტალიკას. 90-იანების ბავშვები რეპერები ან როკერები ვიყავით, ან თეთრი ბოტასი და ჩაჩაჩული შარვალი გვეცვა, ან შავი მაისური ნირვანას გამოსახულებით. სულ ეს იყო ჩვენი ჰობი და გასართობი, ჩვენი ცხოვრება და ჩვენი სიხარული. რადიოდან სიმღერებს კასეტებზე ვიწერდით, თუ ცოტა გაგვიმართლებდა და ფულს ვიშოვიდით, ალბომებსაც ვყიდულობდით.

როცა პირველად დავტოვე ეს ქალაქი და ათენში გადავედი საცხოვრებლად, მშობლებმა დიდი შავი მაგნიტოფონი მიყიდეს, რომელსაც CD-ც ჰქონდა. ეს მაშინ დიდ რამედ ითვლებოდა. სწორედ აქ, ჩემი შავი მაგნიტოფონით აღმოვაჩინე რაღაც სხვა მუსიკა, ნირვანას და 2PAC-ის გარდა. Pulp, Blur, Suede, White Town, უკვე მათ დისკებს ვყიდულობდი, ფერად ჟურნალებს ვკითხულობდი მუსიკაზე და მერე მათ შესახებ ვუყვებოდი ჩემს მეგობრებს წერილებში. ბევრს არაფერს ვაკეთებდი ათენში, ვუსმენდი მუსიკას, ვათვალიერებდი ქუჩებს, ღირშესანიშნაობებს, ვსეირნობდი პარკებში, ზოოპარკებში, რამდენიმე ატრაქციონზეც დავჯექი. თუმცა, მიუხედავად ამისა, საკუთარ თავში სულ სხვა ადამიანი აღმოვაჩინე. უფრო სწორად კი, ჩაკეტილი წრის იქით, ათასი გზა დავინახე. დავინახე, რომ მხოლოდ ორი კი არა, სხვა, ძალიან ბევრი მუსიკა არსებობდა, რომ ადამიანები სკოლის დამთავრებისთანავე კი არა, უფრო დიდებიც ქორწინდებოდნენ, მანამდე სექსიც ჰქონდათ და არც მშობლებს უმალავდნენ. აღმოვაჩინე, რომ ქალაქის დასუფთავებაზე მომუშავე ბიჭები სუფთები და მეტიც, ლამაზები იყვნენ. რომ ეს და სხვა პროფესიები სამარცხინოდ სულაც არ ითვლებოდა, რომ შეიძლებოდა მდიდარი მამა გყოლოდა და მაღაზიაში გამყიდველად გემუშავა. მე აღმოვაჩინე, რომ მთავარი იყო შრომა და საკუთარი ძალისხმევით მიღწეული მიზნები.

მაშინ ვიყავი 13 წლის, მაშინ ქვეყანაში არათუ ევროპასთან უვიზო მიმოსვლა, არამედ შუქის გრაფიკი იყო დღის წესრიგში. მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა. დღეს ჩვენ 2016 წლის მეორე ნახევარს და ევროპასთან უვიზო მიმოსვლას ველოდებით.

პასუხი კითხვაზე, თუ რატომ გვჭირდება ევროპასთან უვიზო მიმოსვლა, ჩემთვის ისევ ისაა, რაც შორეულ 90-იანებში: ჩაკეტილი წრის გასარღვევად, სხვა ათასი გზის დასანახად.

გიორგი მაისურაძე

ფილოსოფოსი, ილიაუნის მეცნიერებათა და ხელოვნების
ფაკულტეტის პროფესორი ფილოსოფიის
მიმართულებით, რადიო თავისუფლების ბლოგერი. ფოტო: ლევან ხერხეულიძე

საქართველოს მოქალაქეთა ერთ ნაწილს ევროპისადმი წმინდად სამომხმარებლო დამოკიდებულება აქვს: ევროპა კარგ სავაჭრო ცენტრებად, სამკურნალო თუ გართობის ადგილებადაა წარმოდგენილი. ეს უფრო შეძლებულ კატეგორიას ეხება. მეორე ნაწილისათვის - უფრო ახალგაზრდებისათვის - ევროპა და, ზოგადად, დასავლეთი, თავისუფლების სივრცეა, სადაც ადამიანი თავისუფალია საკუთარი ოჯახისგან, მშობლებისგან, სოციალური კონტროლისგან, რეპრესიული გარემოსგან. იქ შეუძლია გაბედოს ის, რასაც საქართველოში ვერ ბედავს, მიიღოს ისეთი გამოცდილებები, რომლის მიღებასაც საქართველოში ვერ ახერხებს.
თუ უვიზო მიმოსვლა ევროპაში სწავლისა და განათლების მიღების საშუალებასაც მისცემს, ეს უკვე უზარმაზარი ნახტომი იქნება ქვეყნისათვის.

გარკვეულწილად, უვიზო მიმოსვლა გაზრდის მიგრაციასაც. მთლიანობაში, თავისუფალი გადაადგილება მხოლოდ წაადგება საქართველოში მცხოვრებ ადამიანებს და ეს მათ ცნობიერებაზეც დატოვებს კვალს. თუმცა სასწაულებს არ უნდა ველოდეთ: ევროპული კულტურა - როგორც ინტელექტუალური, ასევე ყოფითი მნიშვნელობითაც - გარკვეულ "კულტურულ შოკსაც" იწვევს ადამიანებში და ხშირად სწორედ ევროპაში მცხოვრებ ქართველებს უჩნდებათ სრულიად ფუნდამენტალისტური რელიგიური თუ ნაციონალისტური ვნებები.

ოთო კობახიძე

თსუ-ის ფსიქოლოგიური
ანთროპოლოგიის პროგრამის მაგისტრანტი

კულტურის შესწავლასთან დაკავშირებულ მეცნიერებათა სტუდენტებმა იციან, რომ საკუთარი გარემომცველი სამყაროს შეცნობის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი გზაა გაეცნო სხვა საზოგადოებათა კულტურასა და ტრადიციებს. როგორც იტყვიან, საკუთარ კულტურაში ადამიანი თავს ისე გრძნობს, როგორც - თევზი წყალში. გამონაკლისი არც ქართველი ახალგაზრდები ვართ; ჩვენთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელია მოგვეხსნას ბარიერები, რომლებიც საქართველოს გარეთ არსებული საზოგადოებების გაცნობისაგან გვაბრკოლებენ.

ევროპაში გამარტივებული მიმოსვლის შესაძლებლობა მოგვცემს შანსს, უკეთ აღვიქვათ არა მხოლოდ სხვა ევროპულ საზოგადოებათა კულტურა, არამედ - დაგვეხმარება უკეთ დავინახოთ საკუთარი ქვეყანა, და მარტივად თუ ვიტყვი, გაგვაცნობიერებინებს ჩვენი საზოგადოების კულტურისათვის დამახასიათებელ დადებით თვისებებსა და ნაკლოვანებებს.

შარშან, სლოვაკეთში ერთი სემესტრით სწავლის შემდეგ, თბილისში დაბრუნებული ევროპის ერთ-ერთ უდიდეს სტუდენტურ ორგანიზაციას შევუერთდი. ამ ორგანიზაციის ერთ-ერთი უმთავრესი მიზანი ახალგაზრდების/სტუდენტების მობილობისათვის ხელშეწყობაცაა. და ალბათ საკმაოდ ირონიულია, რომ ორგანიზაციის შეხვედრებზე წასასვლელად და იქ ახალგაზდების გამარტივებულ მობილობაზე სასაუბროდ ხშირად ურთულესი სავიზო ბარიერები მხვდებოდა. განსხვავებით ევროპის არაერთი სხვა ქვეყნის მოქალაქე თანატოლისაგან, მომიხდა არაერთი ბარიერი გადამელახა რუმინეთში, უნგრეთში, სერბეთსა თუ ლიტვაში წასასვლელად. თუ ჩემს მეგობრებს კონფერენციაზე წასასვლელად მხოლოდ ბილეთის დაჯავშნა სჭირდებათ, ჩემთვის ეს პროცედურა დღემდე უამრავი საბუთის შეგროვებასთან, საკონსულოში ჩაწერებთან და, არ გავაზვიადებ თუ ვიტყვი, უამრავ დამამცირებელ პროცედურასთან იყო და არის დაკავშირებული. სავიზო პროცედურების მოხსნა ჩემს უამრავ თანამოქალაქეს და მე გზას გაგვიხსნის გამარტივებული მიმოსვლისათვის დანარჩენ ევროპასთან.

ახლა საქართველოს ნამდვილად ისტორიული მომენტი უდგას. ჩვენი ქვეყანა ნელ-ნელა გამოდის რამდენიმესაუკუნოვანი იზოლაციიდან. ალბათ საქართველოს უდიდესი ტრაგედია ისაა, რომ ასწლეულებია უამრავ ფაქტორთა გამო უდიდესი ბარიერები გვაქვს აღმართული იმ კულტურულ სივრცესთან, რომლის ნაწილსაც წარმოვადგენთ.

1990-იანი წლებიდან მოყოლებული ჩვენი მშობლების და მათზე უფროს თაობებში არსებული დაბალი სამოქალაქო და სახელმწიფოებრივი აზროვნების გამო ჩვენს საზოგადოებას 2015 წელს გვიწევს იმ ნაბიჯების გავლა, რომლებიც ყოფილი აღმოსავლეთ ბლოკის ქვეყნებმა- პოლონეთმა, ჩეხეთმა, უნგრეთმა თუ სხვებმა 90-იან წლებში გაიარეს. და თუ დღეს ჩემს თანატოლებს ესტონეთიდან თუ ლიტვიდან აქვთ შესაძლებლობა დაახლოებით 170 ქვეყანაში უვიზოდ ჩავიდნენ და მათ შორის, თითქმის მთელ ევროპაში თავისუფლად გადაადგილდნენ, ჩემს თითქმის არც ერთ ქართველ თანატოლს მსგავსი შესაძლებლობა არ გააჩნია.

ამდენად, ქართველ ახალგაზრდებს და, შესაბამისად, ჩვენს ქვეყანას, ნაკლები შანსი ჰქონდათ და აქვთ მიეღწიათ წარმატებისათვის. საერთაშორისო გამოცდილების ნაკლებობა კარიერული წინსვლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი შემაფერხებელი ფაქტორია. საქართველოს მოქალაქეებს გაუმარტივდებათ სამეცნიერო თუ არასამეცნიერო კონფერენციებში, ტრენინგებსა თუ პროექტებში მონაწილეობის მიღება, რაც მნიშვნელოვნად გაზრდის მათი პროფესიული წინსვლის შანსებს და შრომის ბაზარზე კონკურენტუნარიანობას.

ჩვენი სახელმწიფო არ უნდა დაკმაყოფილდეს შედეგით, რომელსაც 2016 წლის შუა პერიოდში მივაღწევთ. მთავრობა დანარჩენ საზოგადოებასთან ერთად უნდა ცდილობდეს, მოხსნილი სავიზო ბარიერებით რაც შეიძლება მეტმა ახალგაზრდამ თუ უფროსი ასაკის მოქალაქემ ისარგებლოს. საქართველოს მთავრობამ აქტიურად უნდა იმუშაოს ქართულ აეროპორტებში დაბალბიუჯეტიანი ავია-კომპანიების მოსაზიდად, რათა მოგზაურობა საზოგადოების მხოლოდ მცირე ნაწილისათვის ხელმისაწვდომ სიკეთედ არ დარჩეს. მეტი ქართველი დანარჩენ ევროპაში ხელს შეუწყობს ჩვენს კონტინენტზე საქართველოს ცნობადობის გაზრდას. დაბოლოს, ვიზალიბერალიზაციის მიღწევის შემდეგ ერთ მნიშვნელოვან ცვლილებას ველოდები: ამიერიდან, იმედია, ქართველების ‘’ევროპაში წავედი’’-ს ‘’გერმანიაში წავედი,’’ ‘’ბელგიაში წავედი’’ ‘’ლისაბონში წავედი’’, ‘’პრაღაში ვიყავი’’ ფრაზები ჩაანაცვლებს.

P.S. წარმოგიდგენიათ, ვიზის საჭიროების არარსებობის შემთხვევაში, რამდენი ქართველი ბავშვი შეძლებს ემიგრაციაში სამუშაოდ წასულ წლობით უნახავ საკუთარ დედას ჩაეხუტოს?!

სალომე ჯაში


დოკუმენტური კინოს რეჟისორი და პროდიუსერი, საპროდუქციო კომპანია საქდოკ ფილმის დამფუძნებელი. ამჟამად ცხოვრობს ბერლინში.

ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეებისთვის ევროკავშირში უვიზოდ გადაადგილების შესაძლებლობა ბოლო დროის ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენაა.

ევროკავშირისგან საქართველოს მიმართ ვიზის ლიბერალიზაცია, პირველ ყოვლისა, ნიშნავს ნდობას. პირდაპირი მნიშვნელობით, ევროპა კარს გვიხსნის - იმის მიუხედავადაც, რომ საქართველოში ჯერ კიდევ ისე არ ფასობს ადამიანის თავისუფლება, როგორც თანამედროვე განვითარებულ სამყაროში.

როგორ ნელადაც უნდა გამოდიოდეს საქართველო საბჭოთა აზროვნებიდან, უვიზო რეჟიმი ევროკავშირთან უთუოდ დააჩქარებს ამ პროცესს. პარადოქსია, მაგრამ დღეს საქართველოში ერთდროულად მიმდინარეობს სინთეზიც და ბრძოლაც თანამედროვე ღირებულებებსა და პოსტსაბჭოთა წარმოდგენებს შორის.

ბევრ სიკეთესთან ერთად, ევროპაში უვიზოდ მიმოსვლა მეტ ქართველს მისცემს საშუალებას საკუთარი კულტურა გაუზიაროს სხვას და თავადაც ეზიაროს თანამედროვე განვითარებული სამყაროს კულტურებს. ეს გაცვლა იძლევა განვითარების შანსს. თუ ევროპა საქართველოს უღებს კარს, საქართველომაც ხელი უნდა შეუწყოს საკუთარ მოქალაქეებს, მიიღონ დასავლური გამოცდილება.

აუცილებელია, გაჩნდეს მეტი გაცვლითი პროგრამა, სტიპენდია, გრანტი და ა.შ. ძირითადად რეგიონებში მცხოვრები ახალგაზრდებისთვის.

გიორგი წოწკოლაური

გრაფიკოს დიზაინერი, მუშაობს ბრენდ სახელით - Wer Michèlle.
აქვს ონლაინ მაღაზია, სადაც იყიდება მისი დიზაინით დამზადებული ბალიშები და მაისურები

უვიზო მიმოსვლა, ჩემი აზრით, ძალიან დიდ წვლილს შეიტანს ჩვენი საზოგადოების უკეთ განვითარებაში, როგორც ეს წლების წინ დაიწყო ინტერნეტის სახით (რა თქმა უნდა, ეს ერთ-ერთი საშუალებაა) და დღემდე გრძელდება, რადგან ვფიქრობ, რომ კულტურული მრავალფეროვნება უპირობოდ გვჭირდება.

მე პირადად ვკმაყოფილდებოდი ციფრულად აღბეჭდილი ფოტოებით, რომლებიც სხვადასხვა ქვეყნის საინტერესო ადგილებს ასახავდა. თუმცა, როდესაც იქ ფიზიკურად მოვხვდი, გარემომ ძალიან იმოქმედა ჩემზე და გარდა იმისა, რომ ბევრი ვიზუალური ინფორმაცია მივიღე ამ ყველაფრისგან, სხვაგვარად გადავაფასე ჩემი რეალური ცხოვრება - დავინახე, როგორ ცხოვრობენ სხვადასხვა წარმომავლობის, ისტორიის მქონე ადამიანები, როგორ არის ქალაქი მოწყობილი. ამ ყველაფერმა საშუალება მომცა ჩვენი ქვეყნის ზოგადი სურათი დამენახა, თუ რა პლუსები და მინუსები გვაქვს.

ადრე თუ გარკვეული ბიუროკრატიული სირთულეები უნდა გადაგველახა ვიზის მისაღებად, ახლა უკვე გაცილებით მარტივი იქნება. ეს დიდ მოტივაციას მისცემს ახალგაზრდებს და არა მხოლოდ მათ, გააკეთონ პატარა დანაზოგი და ნახონ უფრო მეტი, გაეცნონ სხვა ქვეყნების კულტურას უფრო ახლოს და მიიღონ ის ბედნიერება, რაც მოგზაურობას ახლავს თან.

მოგზაურობა ყველა ადამიანს ჭირდება და ეს არ უნდა იყოს აუხდენელი ოცნება.

გიგი გიგიაძე

დიპლომატი, საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე, იყო გერმანიაში საქართველოს საელჩოს საგანგებო და სრულუფლებიანი დესპანი

15 წლის ვიყავი, როდესაც პირველად გადავწყვიტე ევროპაში მოგზაურობა. ჩემს შემთხვევაში [პირველი] სასწავლო ვიზა იყო.

მახსოვს, პირველი ახალი პასპორტი ავიღე, რომელიც ძალიან მეამაყებოდა. ერთ-ერთ საელჩოში შევიტანე სასწავლო ვიზის მისაღებად. როდესაც პასპორტი უკან გამომატანეს, ვიზა არასწორედ იყო ჩარტყმული და თვითონ გამცემის მიერ იყო, უბრალოდ, კალმისტრით გადახაზული, ძალიან უდიერად. მახსოვს, გული ისე დამწყდა, დიდი ხანი ვერაფრით დავივიწყე, რომ ასე მოექცნენ ჩემს ახალ და ყველაზე ლამაზ, საქართველოს რესპუბლიკის პასპორტს. ისე არ მინდოდა, რომ ასეთი გაფუჭებული და საშინლად გადახაზული ვიზა ყოფილიყო ყველას დასანახად, მახსოვს, ისიც გადავამოწმე, ამ გვერდის ამოხევა თუ შეიძლებოდა… რასაკვირველია, მაშინვე უმკაცრესი გაფრთხილება მივიღე, არაფრისთვის მეხლო ხელი. გვერდის ამოხევა ან დაზიანება პასპორტს ავტომატურად გააუქმებდა.
ეს იყო ჩემი პირველი შეხება უშუალოდ უცხო ქვეყნის საკონსულოსთან, რომელიც ნამდვილად საუკეთესოდ არ დამამახსოვრდა, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, გული არ გავიტეხე. ის პასპორტი კიდევ დიდი ხნის მანძილზე მქონდა და სხვა მოქმედი, ნორმალური ვიზებიც მივიღე...

უვიზო რეჟიმი ასეთ არასასიამოვნო ისტორიებს გამორიცხავს, თუ ჩვენი მოქალაქეები ყველა შესაბამის მოთხოვნას დაიცავენ და ბოროტად არ ისარგებლებენ იმ უდიდესი თავისუფლებით, რომელიც ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეებს უახლოეს მომავალში უნდა გაეხსნათ. ეს იქნება ნამდვილად ისტორიული მნიშვნელობის ფაქტი, საქართველოს ევროკავშირთან დაახლოების უმნიშვნელოვანესი ნაბიჯი და გარდამტეხი ეტაპი.

სავიზო რეჟიმის ლიბერალიზაცია თითოეულ ჩვენგანს კიდევ უფრო დააახლოებს ევროპულ ოჯახთან. იქ, სადაც ჩვენ უკვე დიდი ხნის წინ უნდა ვყოფილიყავით და სადაც, დარწმუნებული ვარ, დიდი ხანია გველოდებიან. საქართველო არის ევროპის განუყოფელი და შემადგენელი ნაწილი, რომელიც უახლოეს მომავალში საკუთარ ადგილს დაიბრუნებს. ჩვენ სხვა არჩევანი არ გვაქვს.

ევროკავშირთან უვიზო მიმოსვლის შემოღების შემდეგ საქართველოს მოქალაქეებს ექნებათ შესაძლებლობა: იმოგზაურონ ევროკავშირის/შენგენის ქვეყნებში ტურისტულად; მოინახულონ ოჯახის წევრები/ნათესავები/ახლობლები; გაემგზავრონ საქმიანი/ბიზნესშეხვედრების, მოლაპარაკებების გამართვის მიზნით; მონაწილეობა მიიღონ საერთაშორისო სემინარებში, კონფერენციებში, სიმპოზიუმებსა თუ გამოფენებში; მონაწილეობა მიიღონ მოკლევადიან სასწავლო კურსებსა და ტრეინინგებში; მონაწილეობა მიიღონ მოკლევადიან გაცვლით სასწავლო/სტაჟირების პროგრამებში; მონაწილეობა მიიღონ კულტურულ, სამეცნიერო და სპორტულ ღონისძიებებში; ისარგებლონ სამედიცინო სერვისებით და გაიარონ მოკლევადიანი სამკურნალო კურსი ან სხვა პროცედურა.

მოგვწერეთ, გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები რას ნიშნავს თქვენთვის უვიზო მიმოსვლა ევროკავშირთან:
info@netgazeti.ge
ან მოგვწერეთ კომენტარის ფუნქციის გამოყენებით

გააზიარე სტატია

Leave a Reply

Your email address will not be published.