თავიდან მწერალმა 20 ფოტოგრაფი/მხატვარი შეარჩია, შემდეგ კი ისე დაინტერესდა „ხის კონცეპტუალიზმით“, რომ უფრო მეტი ხელოვანის მოზიდვა დაიწყო და ისეთებიც გამოფინა, რომელთა ავტორებისთვის ეს გალერეა პირველი საგამოფენო დარბაზი გახდა. იატაკზე „ამოსული იყო“ უგო რონდინოუნის ხის სკულპტურა, რომელსაც „ნათელი ბრჭყვიალა დილა“ (1997) ეწოდება და რომელსაც შორიდან ვერ გაუგებ მართლა ხეა თუ სხვა რამ მასალა; რობერტ ლონგოს ფოტო „ფრანგული ტყე“ (2010), ტოტებისა და ფოთლებისგან შეკავშირებული აშრიალებული ხის შავი ქოლგები და ხეებს შორის სინათლე, როგორც ჰორიზონტალური ხაზი; ზოი ლეონარდის „წითელი ვაშლები“ (2002), თხელ, ერთი შეხედვით გამხმარ ტოტებზე წითლად „შეღებილი“ ნაყოფები – პატარა ვაშლები.
თეთრ, ქათქათა კედელზე ჩამოკიდებული ერთი ცალი ტოტი კი შემოდგომისგან შეცივებული ხის გრძელ ყავისფერ თითს ჰგავს; მრავალტოტიანი ხის აყირავებულმა პორტრეტმა კი თითქოს დაარღვია გრავიტაციის კანონები და „ცას“ ფესვებით მიეწება; ჭაობში ამოზრდილი სიფრიფანა, სიმებივით აჭიმული თხელი ხეები, რომლის წინ ფეხშიშველი ქალი და მისი ძაღლი გაშეშებულან; ხასხასა სიმწვანისგან აპრიალებული „მსუქანი ხე“, რომლის კენწერო არ ჩანს; კედელთან მიწყობილი ნაფოტები კი გაგრძნობინებს, რომ თავად ხეები რომ დასწრებოდნენ ამ ექსპოზიციას, არ მოეწონებოდათ მათი ნაკუწებად დაჩეხილი ქერქები და „შიგთავსი~. ამ ხეებს რომ უყურებ, ხვდები, რომ სიცოცხლის ამ სიმბოლოების ნახატებისგან და ფოტოებისგანაც კი გამოიყოფა ჟანგბადი, მაშინაც კი, როცა უბრალო საღებავებისა და ციფრული ფოტოაპარატის „პროდუქტები“ არიან.
